ظهیرالدین محمد بابُر (۱۴۸۳ - ۱۵۳۰ میلادی/ ۸۸۸ - ۹۳۷ ه.ق.)، موسس سلسله گورکانیان هند یا امپراتوری مغولی هند بود که آخرین امپراتوری از دوران طلایی اسلامی بهشمار میآید. بابر پنجمین پشت از نوادگان تیمور لنگ بود او فرزند میرزا عمر شیخ فرزند سلطان ابوسعید فرزند میرزا محمد فرزند میرانشاه فرزند تیمور بود.
واژهٔ بابر در زبان ترکی همان ببر حیوان مشهور است که بعضی از پادشاهان ترک این لقب به عنوان ببر یا پلنگ برای خود برگزیدهاند.
ظهیرالدین محمد بابر خدمات برجستهای بهعلم و ادب نمود.
مجموعه کاملی از یادداشتهای بابر بدست ما رسیده که به بابرنامه معروف است و در آن بهزبان ترکی جغتائی شرححال زندگی خود، فتوحات و رسم جهانداری را آوردهاست.
اشعار وی: نوروز و بهار و می و دلبری خوشست بابر به عیش کوش که عالم دوباره نیست
بازآی ای همای که بی طوطی خطت نزدیک شد که زاغ برد استخوان ما
قهدیمی نی فیراق مئحنهتی یای قیلدی کؤنلوم غهم و اندوه اوتی نه یاقیلدی
حالیم نی صهباغه آیتیپ ایردیم ای گؤل بیلمهن سهنگه شهرح قیلمادی یا قیلدی
محنت فراق قد من را به شکل کمان در آورد دلم از آتش غم و اندوه سوخت
حالم را به باد صبا گفتم، ای گل نمی دانم برای تو شرح داد یا نه
بابر در هندوستان و خراسان راهها و کاروانسراهای بیشمار بهوجود آورده و بهعمران و آبادی بسیار خدمت کرد
مجموع سالهای سلطنت محمد بابُر به ۳۸ سال بالغ گردید. وی در ۲۶ دسامبر ۱۵۳۰ / ۹۳۷ ه.ق. در سن ۴۹ سالگی در اگرای هندوستان درگذشت. او را در ابتدا در شهر جمنه در باغچهای موسوم به «نورافشان» بخاک سپرده بودند، در زمان شاه جهان استخوانهای او را بهکابل منتقل ساخته برای او در خارج شهر آرامگاه مجللی ساختند. پس از او پ سر بزرگش همایون جانشینش گردید.
به اين مطلب امتياز دهيد:
Users here:
You haven`t enough privileges to reply in this forum.
Share this link:
| Processing time: 0.0860660 sec.
| Users online: - 0
| Guests online: - 3
| اين بخش متعلق است به: كانون دانش |