شاه پنگوئن برای خود آشیانه نمی سازد بلکه تنها تخم خود را در زیر شکم و روی پاهایش که توسط لایه ضخیمی از پوست پوشانیده شده، قرار می دهد. پنگوئن مادر و پدر به نوبت تخم را در مقابل سرما حفظ می کنند.
از آنجایی که نگرانی عمده شاه پنگوئن حفظ دمای ثابت بدن است، محل زندگی اش به مکان هایی محدود می شود که نوسان دما در آن محسوس نیست. قلمرو زیستی این گونه از پرندگان مادامی که آب و غذا به وفور در دسترس باشد، می تواند سنگلاخی، یخی یا برفی باشد. پنگوئن ها به صورت گروهی زندگی می کنند و هر گروه تا ده هزار پنگوئن را در خود جای می دهد. نکته جالب این است که هر پرنده فاصله خود را از دیگری حفظ می کند چرا که اگر در این فضاهای محدود فاصله رعایت نشود نوک یا بال های شان به هم ضربه می زنند. شاه پنگوئن، دومین پنگوئن بزرگ از لحاظ اندازه بعد از پنگوئن امپراتور است که اندازه و جثه آن تا ۹۱ سانتی متر می رسد. آن ها می توانند با سرعت ۹۶۰۰ متر در ساعت شنا کنند و از بال های شان برای شنا در آب و سپس پریدن از آب بر روی خشکی کمک می گیرند. برخلاف بسیاری از پنگوئن های دیگر، شاه پنگوئن می دود و زمانی که روی خشکی است نمی پرد.
پس به اشتراگ بگذارید این صفحه را با: